Νέα & Άρθρα

Ημερίδα 08.07.2015

Ημερίδα «Συμφωνίες επιμερισμού του κόστους, της αβεβαιότητας και του κινδύνου: Ένα εργαλείο έγκαιρης και ισότιμης πρόσβασης στην καινοτομία της υγείας», 08.07.2015

 Τοποθέτηση εκ μέρους της Ελληνικής Εταιρίας Αντιρρευματικού Αγώνα «EΛ.Ε.Α.ΝΑ.»

Αθανασία Παππά Πρόεδρος της  Ελληνικής Εταιρείας Αντιρευματικού Αγώνα (ΕΛ.Ε.ΑΝ.Α.)

Παρακάτω θα βρείτε την τοποθέτηση και τις απαντήσεις στις ερωτήσεις που δέχτηκε η κ. Αθανασία Παππά

«Παρά το γεγονός ότι η Ρ.Α. αφορά 200000 συνανθρώπους μας, η ευαισθητοποίηση της πολιτείας αλλά και της κοινωνίας δεν είναι ανάλογη της σοβαρότητας και των κοινωνικοοικονομικών επιπτώσεων των νοσημάτων αυτών. Τα τελευταία 15 και πλέον χρόνια μπήκαν στη ζωή μας οι βιολογικοί παράγοντες, ένα πολύ ισχυρό όπλο στα χέρια των ιατρών, καθώς βοηθούν στη μείωση των σημείων και των συμπτωμάτων της νόσου σε ασθενείς, αναστέλλουν την ακτινολογική εξέλιξη της νόσου προλαμβάνοντας μη αναστρέψιμες βλάβες και αναπηρίες, παρέχοντας μια πολύ καλύτερη ποιότητα ζωής.

Τα μειονεκτήματα των βιολογικών παραγόντων είναι το υψηλό κόστος της θεραπείας. Ωστόσο το όφελος που προκύπτει από τη χρήση βιολογικών παραγόντων για το Εθνικό Σύστημα Υγείας είναι πολύ μεγαλύτερο σε σχέση με το κόστος τους. Αυτό οφείλεται στη δραματική μείωση των χειρουργικών επεμβάσεων, τις μειωμένες μέρες παραμονής στο νοσοκομείο αλλά και την αύξηση της παραγωγικότητας του ίδιου του ασθενούς

. 1) Μπορεί να υπάρξει ένας κλειστός προϋπολογισμός για τη θεραπευτική δαπάνη στη Ρ.Α.? Μπορεί να εφαρμοστεί στο σύνολο της ρευματολογικής φαρμακευτικής αγωγής ή πρέπει να επεκταθεί και στις υπόλοιπες μορφές φροντίδας? Δεδομένων των συνθηκών, όχι δεν μπορεί να υπάρξει. Δεν έχουμε φαρμακοεπιδημιολογικά δεδομένα. Δεν ξέρουμε τoν ακριβή αριθμό των ασθενών, την βαρύτητα της νόσου, το ιστορικό της φαρμακευτικής αγωγής και επομένως δεν μπορούμε να υπολογίσουμε το άμεσο κόστος αλλά και το έμμεσο της νόσου ανά ασθενή.

2) Έχει νόημα ( εφικτότητα, δυνατότητα, αναγκαιότητα ) η εφαρμογή συμφωνιών επιμερισμού του κινδύνου στα φάρμακα της Ρ.Α.? Πρέπει να εφαρμοστεί για τα νεοεισερχόμενα φάρμακα ή να επεκταθεί και σε ήδη κυκλοφορούντα? Έχει τεράστιο νόημα. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει θεραπευτική παρά μόνο συμπτωματική αγωγή, έχουμε πάρα πολλές αποτυχίες θεραπειών και πολλές ανεπιθύμητες που οδηγούν σε αναγκαστική διακοπή. Δεν είναι δυνατόν να αποζημιώνονται φάρμακα που όχι μόνο δεν κάνουν τη δουλειά τους αλλά μπορούν να βλάψουν μη αντιστρεπτά τον ασθενή. Αυτό ισχύει και για τα νεοεισερχόμενα αλλά στα ήδη κυκλοφορούντα.

3) Έχει νόημα μια συμφωνία όγκου- τιμής στη Ρ.Α.? Ναι έχει νόημα καθώς υπάρχουν ήδη πολλές θεραπευτικές επιλογές στα φάρμακα 1ης γραμμής. Έχουν μεγάλο όγκο, που παίρνουν σχεδόν όλοι οι ασθενείς και επομένως πρέπει να μειωθεί η τιμή τους αναλογικά.

4) Ποιά οι θέση των βιο-ομοειδών παραγόντων στη συζήτηση? Οι ανησυχίες των ασθενών είναι πολλές. Συμφωνούμε όλοι στη μη ανταλλαξιμότητα και στην ενημέρωση του γιατρού προς τον ασθενή και πάντα με την συγκατάθεση του δεύτερου. Θεωρούμε ότι από την στιγμή που ο ΕΜΑ και ο ΕΟΦ λειτουργούν με τον τρόπο που χρειάζεται, όλα θα λειτουργήσουν ομαλά για το καλό των ασθενών.

5) Ποιά η θέση ενός θεραπευτικού αλγόριθμου στη συζήτηση? Έχει νόημα η πλαισίωση/υποστήριξη ενός θεραπευτικού αλγόριθμου από οικονομικά δεδομένα ( κόστους-αποτελεσματικότητας)? Είναι απαραίτητοι οι θεραπευτικοί αλγόριθμοι, αλλά όχι με τον τρόπο που το θέτετε εσείς. Από την δικιά μας σκοπιά δεν υπάρχουν οικονομικά κριτήρια γιατί έχει να κάνει με την υγεία και την ζωή μας, επομένως το επιστημονικό ορθό πρωτόκολλο που μεγιστοποιεί το ποσοστό επιτυχίας είναι αυτό που φέρνει το μεγαλύτερο κέδρος. Χρειάζεται χρόνο, εξωστρέφεια, marketing, αυτοματοποίηση παραγωγής και τελικώς έρευνα, η οποία λείπει παντελώς από την Ελληνική οικονομία. Χρειάζεται από τα πανεπιστήμια της χώρας εκπόνηση ερευνητικών προγραμμάτων και άμεση και συνεχή συνεργασία με την φαρμακοβιομηχανία. Επιστημονικό προσωπικό και μάλιστα υψηλού επιπέδου η χώρα μας διαθέτει. Απαιτείται ένας στρατηγικός σχεδιασμός ο οποίος θα βασίζεται στις πραγματικές ανάγκες των πολιτών και θα κατανέμει ορθολογικά και αποδοτικά τους διαθέσιμους πόρους. Το φάρμακο πρέπει να θεωρείται επένδυση για την υγεία και την ευημερία των πολιτών»